Ik hoor mezelf nog zeggen: “Orion, ge zijt veilig… bij mij,” terwijl hij voor het eerst in mijn living zijn ogen sluit. In dat ene uur na het asiel besef ik dat ik niet alleen een hond mee naar huis heb genomen, maar ook mijn eigen muur heb meegebracht. En wanneer hij eindelijk slaapt, breekt er iets in mij open dat ik al jaren dichtgeknepen hield.