Ik lag op de koude keukenvloer in mijn rijhuis in Deurne, terwijl mijn oude hond Rex de stilte openbrak met een paniekerig gehijg. Aan de andere kant van de houten omheining stond Mira uit Borgerhout—de buurvrouw die ik al jaren wegzette als ‘te luid’—en toch was zij degene die mijn leven vastgreep toen ik het zelf liet vallen. Sindsdien kijk ik anders naar die omheining: niet als grens, maar als bewijs van hoe lang ik mezelf opgesloten heb.