Mijn naam is Jeroen Vermeulen, ik ben 16 en ik woon in een klein dorpje in de buurt van Aalst. Mijn ouders vinden altijd wel iets om op mij te vitten, en het lijkt alsof ik nooit goed genoeg ben. Dit is mijn verhaal over familieconflicten, verwachtingen en de zoektocht naar erkenning.
Op de derde dag na de begrafenis van mijn moeder vond ik een oude kartonnen doos in onze kelder. Terwijl ik de inhoud ervan ontdekte, kwamen vergeten herinneringen en pijnlijke waarheden naar boven, waardoor oude familieconflicten opnieuw oplaaiden. In deze emotionele zoektocht naar mezelf en mijn familie, moest ik kiezen tussen vergeving en loslaten.
Vanaf het moment dat papa zei dat hij zijn nieuwe vriendin zou voorstellen, voelde ik een knoop in mijn maag. Ik ben het beu om telkens weer te doen alsof, om te glimlachen naar vrouwen die nooit mama zullen zijn. Mijn verhaal is er één van verdriet, woede en hoop op een beetje begrip.