Om twee uur ’s nachts sta ik in een dierenkliniek waar het licht te hard is en de stilte te luid, met mijn oude hond Radar tegen mijn been en een keuze die mijn eigen afscheid opvreet. Ik zie een jonge magazijnier, Leo, breken wanneer zijn kaarten geweigerd worden en zijn pup Tank wegzakt in zijn armen. Ik betaal met het geld dat ik opzijzette voor mijn eigen begrafenis, omdat ik weet hoe een leeg huis klinkt en hoe een hond je letterlijk kan tegenhouden om op te geven.