Ik zat vast in een witte stilte toen alles uitviel: bereik, wifi, hoop. In die nacht hield een gehavende hond mij letterlijk in leven, terwijl mijn gezin thuis dacht dat ik gewoon weer ‘onderweg’ was. Jaren later begreep ik pas dat het niet over stoer zijn ging, maar over aanwezig zijn—voor elkaar, zonder scherm ertussen.