Ik stond in een overvolle NMBS-coupé met mijn geredde mastiff Atlas aan mijn knie, terwijl een man in kostuum de deur bijna tegen zijn kop smeet. Ik voelde hoe de blikken in de wagon prikten, hoe mijn keel dichtkneep, en toch bleef ik staan—omdat wegkijken in België te vaak de makkelijkste reflex is. Toen een oudere vrouw met een wandelstok opstond en de stilte brak, besefte ik dat waardigheid soms pas adem krijgt als iemand anders ze hardop durft te verdedigen.