Ik stond met mijn jas nog aan in de gang, de telefoon tegen mijn oor geklemd, terwijl mijn zoon me vroeg te kiezen tussen ‘een nette kerst’ en mijn oude hond. In mijn hoofd zag ik al hoe mijn hond alleen zou achterblijven, en hoe ik aan een perfect gedekte tafel zou zitten met een brok in mijn keel. Die avond begreep ik dat liefde in België soms botst op schone schijn, en dat ik eindelijk moest beslissen wie ik nog wilde zijn.