Ik sta in mijn garage in een wijk waar de fabrieken al jaren zwijgen, en toch klinkt er vandaag iets dat mij weer doet ademen. Terwijl een jonge stagiair mij met schermpjes en codes probeert te overtuigen, leert een gehavende kater ons allebei luisteren naar wat je niet kunt updaten. Ik vertel hoe rouw, koppigheid en een spinnende hartslag in metaal ons in België weer bij elkaar brachten.