Vanaf het eerste moment dat ik nonkel Luc zag, voelde ik een koude rilling over mijn rug. Mijn mama probeerde haar zenuwen te verbergen, maar ik zag haar handen trillen toen ze me aan hem voorstelde. Wat toen begon als een stille afkeer, groeide uit tot een storm van haat en verdriet die mijn jeugd in Gent voorgoed zou tekenen.