Op een druilerige avond in Gent, terwijl mijn moeder voor de zoveelste keer vraagt waarom ik op mijn zevenendertigste nog altijd alleen ben, besef ik dat ik mijn hele leven alleen maar heb aangepast. Mijn verhaal gaat over hoe ik altijd de handige, praktische dochter en vriendin was, en hoe ik uiteindelijk probeerde uit die rol te breken. Is het echt genoeg om gewoon nuttig te zijn, of verlangen we er niet allemaal naar om eindelijk écht gezien te worden?