Ik stond met de bezem in mijn hand in mijn appartement in Borgerhout, terwijl mijn moeder me aan de telefoon uitschold omdat ik ‘weer te laat’ zou zijn voor de vroege shift. In de rieten stoel aan het balkonraam lag Salvador, onze oude grijze kater, te ademen alsof elke adem een beslissing was. Voor het eerst in mijn leven koos ik niet voor haast, maar voor stilte — en dat brak iets open dat ik al jaren dichtgeknepen hield.