Ik stond daar, trillend van de zenuwen, toen ik voor het eerst dat jongetje zag in de bakkerij van ons dorpje net buiten Gent. Zijn blik was niet gericht op het brood, maar ergens ver weg, alsof hij wachtte op iemand die nooit zou komen. Wat wist ik toen van zijn verdriet, of van het mijne?
Mijn naam is Jan Peeters. Na mijn scheiding moest ik samen met mijn dochtertje tijdelijk terugkeren naar het huis van mijn vader, een man die ik amper nog kende. Wat begon als een praktische oplossing, werd een confrontatie met oude wonden, onverwerkte pijn en de vraag of familie ooit écht opnieuw kan beginnen.
Mijn leven draaide altijd rond mijn twee zonen en het huis dat ik voor hen bouwde. Maar de dromen die ik had, botsten met hun eigen verlangens en de realiteit van het leven in België. Nu, op een kruispunt, vraag ik me af of liefde alleen genoeg is om een gezin bij elkaar te houden.
